Azken uneko aldaketa txiki batekin natorkizue gaur. Aurreko astean aipatzen nizuen La Oreja de Van Goghen diska berria argitaratuko nuela aste honetan, baina beste diska bat ere lortu dut gaur bertan eta bera ezartzea pentsatu dut. Gari abeslariak, oraintxe kaleratu berria du “16 Lore” izeneko bilduma, eta gaur entzungai jarriko dugu blog honetan. Bide batez nire lagun Iurgi L. eskaini nahi diot idatzi hau, ikaragarri gustuko duela baidakit Gari abeslaria, beraz, hiretzat bereziki lagun. 

“Gariren moduko ibilbide luzeko edozein artistarentzat, disko bilduma bat egitea espiluaren aurrean biluztearen parekoa da”. Hori dio Elkar diskoetxeak Gariren “16 lore” diskoaren harian ateratako promozio-testuak. Garik berriz, arrisku moduan definitu du egindako lana, “niri arriskuan ibiltzea gustatu egiten zait”. Diskoa aste honetan aurkeztu du Bilbon eta, laster, taula gainean ikusiko dugu, ordenagailuz inguratuta, “’esperimentu” berri honetan teknologia berriek euren lekutxoa baidute. 

Honez gero argitaratutako hamasei kanta biltzen dira diskoan baina, hoietarik bi,  errepikatu egiten dira, ikutu desberdinez. Gariren klasikoak ere badaudez, “Aitormena” adibidez, baina horren komertzialak izan ez diran kantak ere aurkitu ditzakegu. Lan hau egiteko, aurreko lanak aztertu gabe egin ez dituela aitortu du Garik, “hori egin izan banu ez litzatezkeelako kanta hoieek agertuko diskoan, beste batzuk baino”. Intuizioari jarraitu dio Garik, harian-harian irtetzen dena grabatu eta kitto, beti ere gaurkotasunean murgilduta, “estudiora ez nintzalako disko bat grabatzeko ametsez sartu”. Patti Smith eta Berangoko Merana ikastetxeko ikasleak eta Gose taldea bidelagun izan ditu. “Disko hau kolektiboa izan da eta horrek aberastu egiten zaitu; disko zoroa da, taldelan zoroa” aipatzen du abeslariak. 

Kontzertu emanaldiak abenduaren erdialdean hasiko dira eta, ordurako, taula gainean eskainiko diguna gogor prestatzen hasia da, “nik ez dut-eta sekula horrenbeste ordenagailuz inguratuta kontzerturik eman”. 

Beraz lagunok, hemen daukazue gaurkoz Gariren bilduma berri hau (bereziki hiretzat Iurgi), gozatu dituen hamasei kantaz eta ez dezagun utzi euskal kantak entzuteari. Iurgik dion moduan, “GARI FOREVER” 

Diskoa osorik deskargatzeko helbidea:

 http://www.megaupload.com/?d=V7LNQ7SQ

Gipuzkoako Elkarte ozeanografikoa 1908. urtean sortu zen eta egun ezagutzen dugun egoitza, 20 urte geroago. Orduan, Alfonso XIII.a eta Victoria Eugenia Espainiako Errege-erreginak eta Monakoko Alberto I.a izan ziren irekiera ekitaldian, gaurkoan horien bilobak eta hereniloba izan dira hurrenez hurren (aaiix, 81 urte igaro ondoren, estatuko erregearen bisita ohorea izaten jarraitzea, gauzak gutxi, gutxiegi aldatzen direnaren adierazle garbia da tamalez). 

Juan Carlos eta Sofia Espainiako Errege-erreginak eta Monakoko Carolina Hannoverreko printzesa Donostiako Aquariumean izan dira gaur bai, ‘Tunidoen proiektua’ deiturikoa eraikitzeko lehenengo harria jartzeko ekitaldian eta abenduan inauguratu zen Aquarium berrituaren berrinaugurazioan parte hartzeko. 

Manuel Chaves Espainiako hirugarren presidenteordeak egin die harrera Errege-erreginei eta Monakoko Carolinari Aquariumeko terrazan, (kanpora jaurtitzeko botoitxoa baneukaaa…). Igogailuan portura jaitsi dira (barruan geratzeko hobeak dira), eta bertan zeuden zain Patxi Lopez lehendakaria, Arantza Quiroga Legebiltzarreko presidentea, Blanca Urgell Kultura sailburua, Bernabe Unda Industria sailburua, Markel Olano Gipuzkoako ahaldun nagusia, Odon Elorza Donostiako alkatea eta Vicente Zaragueta Gipuzkoako Ozeanografia Fundazioko presidentea, (eramos poco y parió la abuela). 

Ohorezko aurreskuaren ostean, Errege-erreginek oroitzapenezko plaka bat agerrarazi dute Aquariumeko atarian (horixen egiten besteik ezdakite!), eta auditoriumeko ekitaldia hasi da gero. ‘Tunidoen proiektua’ren aurkezpenaren ostean, Errege-erreginek lehenengo harria jarri dute Ozeanarioan, (bihar lunbagoarekin ohean). 

Aquariumeko ezaugarri nagusia balearen bizkar hezurra da eta 1934an jarri zuten. Eraikuntza berrian ere, dagokion tokia izango duela adierazi du Xabier Lasaga Aquariumeko Komunikazio arduradunak. 

Hobetze lanak, berriz, laurogeigarren hamarkadan hasi ziren. 1995ean lortu zuen egun duen itxura, baina inaugurazio garrantzitsuena hiru urte geroago izan zen: ur azpian, 360 graduko tunela osatu zuten eta Txuri eta Urdin marrazoak ekarri, (gaurko gonbituak botako nituen gustura bertara, ea nik dakiten lekuren batetik kaxka egiten zioten marrazoek). 

2001ean hasi ziren itsas museoa bere osotasunean birplanteatzen eta orain hiru urte hasi zituzten eraikuntza zaharraren eraberritze lanak. Hala, kokapen egokia jarri diete Itsas Ontzien Historiaren guneari eta Natur Zientzien museoari. 

Urtean 350 mila bisitari inguru ditu Aquariumak. 4.000 metro koadro eta 7.000 arrain inguru ditu ikusgai; eta goizero, ura badiatik hartzen jarraitzen dute. Gaurtik aurrera, Aquariumera joaten direnek, bigarren solairuan hasten den ibilbide itxia izango dute ikusgai eta baita arrantzale batek gidatutako bisita ere. Agian Juan Carlos bera??

Asteburuetan irrati saio bat egoten da gauez zientzia eta fikzioari zuzendua, eta sarritan entzuten dut loak nire atetxoa jo bitartean. Duela hilabete inguru Maiei buruz mintzatu ziren, eta hauek iragartzeko zeukaten ahalmen berezia gogoratuz, 2012ko urteari buruz aritu ziren. 

Maien egutegiak iragartzen zuenez, 2012. urtean amaituko da mundua. Ez omen dakigu nola edo zer gertatuko den, baina prozesua dagoenik hasia omen dago, seinaletzat jotzen baidituzte azkenaldian dauzkagun lurrikarak, uholdeak, gerrak, munduaren beroketa eta abar… 

Maien iragarpen hau ez dakit egia izango den edo ez, baina argi dagoena da indar handiarekin zabaldu dela albistea munduan, eta nola ez, denborarik ez dute galdu historia hau zinema mundura eramateko. Ideia horretan oinarritu da Roland Emmerich zinema zuzendaria (Godzilla eta Independence Dayren egilea) zoritxarreko urtearen titulua duen filmea egiteko, “2012”. Azaroaren 13an estreinatuko da, eta ikusmin handia piztu du dagoenik. 

Los Angeles hautsi eta hondoratzen ikusiko da, Rio de Janeiro lurrikarenpean, Erroma bere Vaticanoarekin suntsitzen. Lurra dardarka urpean hondoratzen eta jendeak desagertzen. Baina, dirudienez, bazekiten Estatu garrantzitsuenek hala gertatuko zela, eta Himalayan ontzi batzuk prestatu zituzten munduko zenbait jende hondamenditik babesteko. 

Zientzia fikzioa? Hainbatentzat ez. Azken aldian hainbat hedabidetan sarritan ikusi baititugu 2012an mundua amaitu daitezkeenaren gaineko hipotesiak.. Data hori heltzean ez dakit zer gertatuko den, baina niri zera gustatuko litzaidake sinestea, Maiek zioten moduan munduaren amaiera bat izatea eta beste garai berri baten hasera sortu, gizakiok jabetuz munduan benetan dauzkagun arazoez eta konponbideak jarriaz. Apokalipsiak utzi ditzagun zinematarako.

Duela gutxi amaitu da munduko liburu azokarik handiena eta garrantzitsuena, Frankfurtekoa (Alemania). Aurten, herrialde konbidatu moduan Txina egon da. Herrialde hori arlo guztietan agertzen da bere handitasunean: bai teknologia, ekonomia, politika, merkataritza zein beste hainbestetan. Giza eskubideen ardurabakokeriatan ere nagusienetarikoa da, nahiz eta beraien nazioan horrekin asko sufritu. 

Azokan egon diran mundu guztiko argitaletxeen artean inkesta bat egin da, etorkizunari begira ia nolako iritziak dituzten ‘ebook’i buruz. 

Ez dira, ez, oraingo jostailuak e-book aparatuak, aspaldikoak dira trasto hauek. Liburuaren antza daukaten tramankulu hauetan, fitxategiak deskargatzen dira, gero irakurtzeko. Edozein ordenagailuren moduan, pantailatxo batean PDF formatuan (gehien erabiltzen dana) dauden e-liburuak irakurri ditzakegu. Horretarako, pantailako argia motelagoa da norberaren begiak zaintzeko, zenbat eta denbora gehiago irakurtzen egon, gero eta begi edo burukomin handiago izango baidugu bestela, edozein ordenagailuren aurrean gertatzen zaigun bezala. 

Egia esateko, orain arte ez dute izan inolako garrantzirik, Estatu Batuetan saldutako liburu guztien % 0,8 baino ez da izan; bateren batzuk erabiltzen zituen, bai, baina kuriositate moduan baino ez. Amazon-ek bere orrialdean dituzte liburuak deskargetako aukera, baina munduan argitaratzen diran liburu guztien kopuruaz konparatuta oso urrun daude oraindik liburu elektronikoak. 

Oraingoan, antza, baiezkoan daude argitaletxeak; teknologiak aurrera egiten duela ikusi dute eta, beraien esanetan, datozen urteotan euren lekua izango dute holako tresnek. Esan dutenez, 10 urte barru liburu elektronikoek betiko paperezko liburuen gainetik pasatuko dira. Beste iragarpen bat ere egin dute: 2010eko gabonetatik aurrera hasiko da merkatu honetan bizitasuna ikusten. Batek daki, eta urteotan izan diran iragarpenak kontutan izanik, ez dakigu fidagarriegiak izango ote diran. 

Argitaletxeek beraien negozio bidea, edo behintzat negozioaren zati handi bat bide horretatik joango dalakoan daude, baina ez daukate hortik aparte gauzak argi euren merkatal ikuspuntuetan. Nola egingo da pausu hau? Zenbat kobratuko dute liburu bakoitzeko? Eta nola? 

Teknologiaren alde bai, baina nola: liburu elektronikoak, hau da, deskargatzen ditugun fitxategiak gaurko papereko liburua baino merkeagoak izango ote dira? Eta zenbat merkeago? Liburu bakoitzagaitik kobratuko da, ala ‘tarifa-plana’ izango al da, internauta bakoitzak gura beste liburu deskargatzeko diru baten trukean? Teorian behintzat, ohiko liburuak baino merkeagoak izan beharko litzatezke (kostuak gutxiago diralako, besteak beste), baina zenbateraino? Ohiko liburuen % 10, % 20 edo % 30 merkeago izango ote dira? 

Liburua bere osotasunean deskargatzeko aukera ere izango ote dugu? Kapitulu batzuk baino ez badugu nahi, nola ordainduko dugu eta zenbat? Eta ‘pirateoari’ aurre egiteko, legezko deskarga egin ondoren (hau da, berari dagokion prezioa ordaindu ondoren), fitxategi hori beste lagun batzuei pasatzeko moduan izango gara ala ez? Ala kopia egiteko beste kanon bat ordaindu beharko dugu? 

Ikusten dugun bezala, galdera ugari sortzen ditu gai honek eta erantzunak ez dira ez errazak. Gauza guztiak bezalaxen denborak emango dizkigu erantzunak, baina argitaletxeen iragarpenak betetzen badira, hainbat elbarrintzat aurrerapen bikaina izango da, liburuak sistema elektronikoan bihurtuz erraztu egingo baizaigu irakurketa era bat, zeren pertsona elbarri ugariok ezinezkoa zaigu liburu arrunt bat irakurtzea eskuez ezin garelako baliatu. Beste behin, tekonologiari eskerrak.

Azkena zalantzan jarri nuen “Nor ote” saioaren jarraipena, baina aste honetan beste argazkitxo bat lortu dudanez, eutsi egingo diogu momentuz jokuari. Oraindik gelditzen zaizkit bai hainbat pertsonaien txikitako argazkiak argitaratzea, baina hain zaila izaten da askotan beraien “etxeetan” sartzea… 

Bueno, goazen oraingoz gaurko protagonistarekin. Aurretik jakinerazten dizuet ez dudala inolako pistarik ezarriko eh!! Argazkia ikusten duzuen moduan zuri-beltzean dago, beraz baditu bere urtetxoak gure neskato honek, bueno itxoin, ez pentsa oso zaharrare denik eh (bestela akaatuko nau), jo dezagun 35 eta 50 urteen artean, jaja. 

Haur polita zela zalantzarik ez dago irribarre eta begi eder hoiekin, agian panpota samarra baina ala ere seguru neskato erakargarria izango zela ikastolako mutiltxo mokosoentzako. Jazteko orduan ere nahiko pinpirina zen, bestela begiratu garai haietarako zuen soinekotxoa, edo hobeki esanda minigona, benetan ikusgarria bere izter motzak erakutsiaz. Eta zer diozue ageri zaizkion bitxiez? Esku batean eskumuturrekoa, eraztuna…beste eskuan beste eraztuna…ez zen ez erraza izango gure neska apain jartzeko orduan. Zenbat buruhauste ematen ote zizkion gurasoei!! 

Bueno lagunok, idazten jarraitzen badut oharkabean pistaren bat ezarriko dut eta hori ez nuke nahi, beraz hemen amaitzen da nire lana. Orain zuen txanda da, eragin buruari eta ea astebete baino lehen asmatzen duzuen “Nor ote” hau.

Lortu dut lortu dut lortuu duuut azkenean duela egun batzuek agindu nizuen bideotxoa!! Gogoan duzue “Azpeitiko artistaren bila” idatzian, nola ezarri nizuen gizon baten irudiak izugarrizko dantzaldiak egiten eta nik aipatzen nizuen Azpeitian ere horrelako zerbait ikusia zela ospatu zen garagardo egunetan? Ba bai, lortu dut guztiok irrikaz espero genuen bideoa, jejejeee. 

Gaurko protagonista hau nor den ez dut esango noski! Bideoa ikusterakoan ezagutzen baduzue ba primeran, eta bestela hortxen geratuko da anonimatupean. Show ederra eskaini zigun zalantzarik gabe tipo honek, eta berdura plaza osoa hankaz gora ezarri zuen di-da batean bertan zegoen jende guztia animatuz. 

Ez dakit praktikak non egingo zituen gure dantzariak, inguruan ditugun  diskotekatan, edo bere etxean Ane Igarteburun “Mira quien baila” saioa ikusiaz. Baina kontuak kontu, fruitu ederrak eman dizkio eta maila txukuna agertu zigun artista honek. Beraz lagunok, gaurkoan dantzari honen irudiekin uzten zaituztet. Klikatu ondorengo helbidean bideoa ikusteko.

http://www.megavideo.com/?v=CWO8OMJ8

Ze iruditzen gaurkoan musika apur bat entzuten badugu? Gure artean hain ezagun dugun La Oreja de Van Gogh taldeak bilduma polit bat atera dute, baina diska honen berri datorren astean izango duzue, gaurkoan, Michael Buble baidugu protagonista. 

34 urteko abeslari hau Kanadako lurretan jaio zitzaigun, Vancouverren hain zuzen ere. Bere kantatzeko era amerikar klasikotzat jo daiteke, swing puntu batekin, eta aditu askorek diotek diote gaur eguneko Frank Sinatra dugula (ez ote dira hitz handitxoak!). 

Aste honetan ere (hainbat gauetan bezala) lorik ezin hartuaz nenbilen, eta irratia pizturik neukala zera entzun nuen, Michael Bublek atera berria duen diskako kanta bat jarriko zutela entzungai, baina 14 segundu bakarrik izango zirela, zeren oraindik erredakziora ez zela heldu diska eta interneten 14 segunduko zati hori besterik ez zutela aurkitu, Michael Bublek ongi babesten dituelako bere abesti berriak piraten mundutik. Nik hori entzun bezain laster zera pentsatu nuen, bihar ordenagailuan hasi orduko aurreneko lana edo eginkizuna Michael Bublen azken diska osorik aurkitu eta deskargatzea izango da. Esan eta egin, biharamunean ordenagailua piztu eta hogei minutu baino lehen Michaelen musika zegoen etzungai nire gelan, jejeje. Batzuetan ez dute ez gogo handirik irratikoek lanerako. 

Beraz lagunok, hemen daukazue 14 kantuz osatua dagoen “Crazy Love” izeneko diska. Gozatu Michael Bublen ahots goxoaz eta hurrengoan gertuko talde bat izango dugu gure artean. 

Diska osorik deskargatzeko helbidea:

http://www.megaupload.com/?d=75VKNA7F

Irakurri jarraian mesedez gaur goizean ze albisterekin zabaldu ditudan begiak: 

Un anciano somalí de 113 años de edad contrae matrimonio con una joven de 17 años 

Un anciano somalí de 113 años, Ahmed Muhamed Dore, se ha casado con una joven de tan sólo 17 años de edad, Safía Abdulé, según informó este jueves la cadena pública de televisión británica, la BBC. 

Las nupcias –las sextas para este hombre– se celebraron en la aldea de Guriceel, en la región de Galguduud, en presencia de centenares de invitados. “Alá me ha ayudado a cumplir mi sueño”, declaró el anciano. 

Dore aseguró también que en ningún momento ha obligado a la joven a casarse con él y que utilizó su “experiencia” para demostrarle la sinceridad de su amor. “Entonces decidimos casarnos”, explicó. El hombre ya tiene 18 hijos de sus anteriores cinco matrimonios. 

Según varios cronistas locales, se trata del primer matrimonio de estas características registrado en Somalia desde hace un siglo. La propuesta de matrimonio, según Dore, se ajustó a la ley islámica (la ’sharia’), que obliga al pretendiente a esperar a que la joven cumpla la edad mínima para casarse. 

Según la familia de Safía, la pareja es feliz y a la joven le agrada compartir su vida con alguien que sobrevivió a la invasión italiana, a la ocupación británica, al derrocamiento del dictador Siad Barre y a la desintegración de Somalia como Estado único.

Neu ere handia naizenean Dore bezalakoa nahi dut izan. Horretarako Aláren erligioa jarraitu behar bada berehala hasiko naiz eh!! Urte hoietara heltzea nahikoa ez delarik, neskatxak maitemintzeko gai sentitzen da gure agurea, bueno, sentitu bakarrik ez!! Orain bakarrik falda dena da neskatxa haurdun dagoela entzutea, jejejee, neuk ezarriko nioke urrezko domina “xaharrari”.

Berriz ere hemen nauzue astebete igaro ostean, beste hainbat kontu aipatzeko prest. Egiteko eta argitzeko nituen gauza guztiak oraindik ez gauzatu arren, badoaz poliki poliki aurrera irtetzen, beraz, blogarekin ere egunerokoari eutsiko diogu. Gaur dakarkizuedan istorioa gogor samarra da, baina azken batean bizitza errealitateko hainbat kasuetako bat da zoritxarrez. Gaur, Nai mutikoaren bizitza kontatuko dizuet bi hitzetan. 

Imaginatu banbuzko eta egurrezko etxolatxo txiki bat -eurite sasoian, ura nonahi sartzen dena-. Horixe da Nai Sokhey gazteak bere bizitzako azken hamabi urteetan ikusi dauen gauza bakarra. Urtebete zuelarik, poliomielitis gaixotasuna hartu zuen eta, ezelako osasun azpiegiturarik gabeko sistemearen ondorioz, tetraplegiko geratu zen. Kanbodiako baso zarratuan, oso gutxik lortzen dute horrelako egoera batean bizirautea. 

Nai-ren ama umea jaio baino bi hilebete lehenago geratu zen alargun. Gaixotasunak umeagan eragindako ondorio larriak ikusi arren, eta auzokoen laguntzari esker, umea hil beharrean, aurrera egitea erabaki zuen. Egunean, batazbeste, 80 zentimo euro irabazi arren, gurpil-aulki baten antzeko tramankulu bat erosteko kapaz izan da semearentzat. Zoritxarrez, ez dauka indar nahikorik umea kalera ataratzeko eta, beraz, ume koitaduak asteak ematen ditu etxola barruan behearen gainean. Nai-k burua baino ezin du mugitu eta txistuzko potxingo baten gainean orduak eta orduak igarotzen ditu. 

Etxolearen barruko aldea guztiz biluzik dago. Ez oherik, ez koltxoirik. Sukalderik eta komunik… ezta pentsau ere! Kanpoan sua egin eta han preparetzen dute bazkaria. Amak, behar finkorik ez daukanez, ahal duen guztia egiten du etxera dirua ekartzeko, baina, batzuetan, jendeak ematen dioten arroza baino ez dute izaten jateko. Hurren dagoan herrixka kilometro bi eta erdira dago. Hogeita hamar bat palafitoz osotuta dago beste hainbeste familiaz, danak nekazariak. Herrialde guztian legez, gehienek Erdi Aroko teknikak erabiltzen dituzte lurra lantzeko eta emankortasuna oso eskasa izaten da. Biztanleen erdia baino gehiago pobreziatik hurbil bizi da. Muga hori imaginarioa baino ez da eta estatistika hotzak eta zenbaki hutsetan ostentzen diran bizimodu tristeak baino ez ditu atzean. Inork ez du munduko zonalde honetan inbertitzen. Diru guztia Phnom Penh-en (hiriburua) eta Angkor-eko tenpluetan geratzen da. Herrialdetik, azken urtean, 800 lagunek baino gehiagok alde egin dute (gutxi gorabehera, 13.000 biztanle bizi dira). 

Txarrena eurite-sasoian etortzen dela dio Nai-en amak, etxola ez baidago ondo eraikita eta ura leku guztietatik sartzen da. “Ez naiz kapaz Nai mogitutzeko eta egin dezakedan gauza bakarra ganetik zaku bat botatzea da gehiegi busti ez dadin, baina bildur naiz, gaixotu eta hil egin daitekelako” adierazten digu amak negar malkoen artean. Semearen egoerea horren txarra izanda ere, amak, negar-zotinka, ezingo lukela bera gabe bizi aitortzen du, “Ez daukat beste ezer munduan, bera badoa, neu ere bai, berarekin”. 

Hau irakurri ondoren, ez ote gara pribilegiatuak dugun bizitzaz? Askotan huskeriagatik kexatzen gara, tamalez, gizakiok anbizioz kutsaturik baigaude. Zabaldu ditzagun begiak lagunok, itxi ahoa eta entzun diezaiogun arretaz benetan kexatu behar duten horiei.

Azkenean heldu zaigu ostirala, oraingo honetan astegun luzea egin zait baina berriro ere atseden apur bat hartzeko moduan gara. Gaur, lagun bati nahiko nioke eskaini nire blogeko idatzia, hain zuzen ere, auzokide, nire idazle pribatu…baina batik bat lagun dudan Kareni, datorren igandean bere bikotearekin batera, astebeteko bidai polit bati hasera emango baidio. Beraz, maitasunez zuretzat doa “Txini”. 

Ia azken hamabost egun hauetan adar pixkat jotzen jardun dizut, badakizu nolakoa naizen horrelakoetan, alu hutsa, beste zerbait ez esateagatik. Zeharreko bidaia egin behar duzuenez gurutze-ontzi batean, hor ibili natzaizu hondoratu ziren ontzien historiak eta beraiei buruzko zinemak gogorazten, jejejejeee, baina lasai egon neska, edo ez!! Oraindik garaiz zaudete eh!! Jaja. 

Ez ez, txantxak utzi eta orain serio. Bakarrik esan nahi dizut ongi ongi igarotzeko, gozatu bisitatzen dituzuen leku berriez eta batik bat “Txini” disfrutatu ondoko konpainiaz, garrantzitsuena amaieran hori izaten baita. Besterik ez daukat hemen zuri esateko, atzoko egunez pribatuan esan bainizkizun esan beharrekoak, beraz, hamar egun barru ikusiko gara zuen kontutxoak entzunaz.

P.D.: Datorren aste osoa seguruenik itxita edukiko dut bloga. Nahiko aste “mugitua” izango dudala iruditzen zait eta burua beste leku batean izango dudanez, hobe geldirik egoteaaa, gogorik edo zentzurik gabeko kontuak ezartzea baino.

Betidanik egon dira iragarki bitxiak produktuak saltzeko intentzioarekin, eta gaur egun ekonomia nola dagoen ikusirik, edozein ideaiak balio duela dirudi helburua lortzen bada behintzat. 

Garagardoa saltzeko helburuarekin Edurnezuri erdi biluzik eta ohean aurkeztea erabaki du Australiako enpresa batek. Edurnezurirekin batera noski, zazpi ipotx ospetsuak agertzen dira argazkian. 

Edurnezuriri izena aldatu diote iragarkia egiteko (ez ditzaten lege arazorik eduki) eta ‘Ho White’ jarri diote. Argazkian ikusi dezakegun moduan, ipotxekin batera, ohean, zigarro bat erretzen agertzen da Disney-ren pertsonai ospetsua. 

Argazkiak ikusita, Disney etxea haserre agertu da. Hala ere, ez dutela lege-ekimenik martxan jarriko adierazi dute. 

Ingelesez ‘Snow White’ izenarekin ezagutzen dute hemengo Edurnezuri, baina iragarkian ‘Ho White’ jarri diote. Ipotxen izena ere aldatu egiten da garagardo kanpaina honetan: Zikina edota Beroa ezizenak hartzen dituzte Lotik edo Marmartik. 

Polemikaren ondorioz, publizitate kanpaina honen arduradunek azalpenak eman dituzte. Saltzen duten garagardoa “goxoa” ez dela adierazi nahi izan dute, haien esanetan. Kanpainarako sortu zuten web orria berriz, itxi egin behar izan dute, eztabaidaren ondorioz. Austrialiako hedabideek gogor kritikatu baidute iragarkia. Agian hauxen zen iragarkiaren arduradenek nahi zutena, hau da, iskanbila apur bat sortuerazi jendearen atentzioa lortzeko. 

Azpeitiko garagardo festarako ez zen horrelako iragarki baten beharrik izan, jejeje. Hemen protagonistak, geu bihurtu ginen eta hainbat Edurnezuri eta ipotx agertu ziren ordu txikietatik aurrera. Iragarki kanpaina on bat egin nahi badute Australiako jende honek, datorren urtean etorri daitezela argazki kamerarekin gure garagardo festara. Ez iruditzen lagunok?

Asteko bi egunik gogorrenak igaro ondoren, gogo handirik ez daukat gaur lanerako (betiko antzera), eta egunkariei begirada txiki bat botatzea pentsatu dut denbora pasa. Zerbait irakurtzen hasi orduko, nazka ematen didate egun hauetan ditugun berriek (amaierarik ez daukan Euskal Herriko gatazka, talibanen gerrak, naturak sortzen ari zaizkgun hondamendiak…), eta beste albiste desberdin baten bila nabil jo eta ke. 

Ia etsitzen hasi naizenean begira ze albiste kuriosorekin topo egin dudan. Tamalez historio honetan ere hildako bat dago tartean, baina egoerak eta egoerak daude, eta kasu honetan dirudi heriotz naturala izan dela. Gertaera osorik irakurtzen badugu, azkenerako grazia egiten dizu albisteak, hasera haseratik irakurtzeko modukoa baida, hau da, izenburutik hasirik. Hona hemen albistea osorik: 

Confunden el cadáver de un vecino con decoración de Halloween 

Los vecinos de una urbanización de Los Ángeles confundieron el cadáver de un vecino que llevaba al menos cuatro días con decoración de Halloween, según informó hoy el diario Los Ángeles Times. 

El cuerpo en descomposición de Mostafa Mahmoud Zayed, de 75 años, presentaba un disparo en un ojo y estaba inerte caído sobre una silla en el balcón de su apartamento situado en un tercer piso y a la vista del resto de los residentes en el complejo. 

La proximidad de la fiesta de Halloween, que tiene lugar a final de este mes, hizo pensar a los vecinos que la escena formaba parte de la habitual estética macabra con la que se acostumbra a decorar las casas en EEUU para celebrar la noche de brujas, por lo que nadie llamó a la policía. 

Algunas personas aseguraron que no se molestaron en alertar a las autoridades porque ‘parecía un muñeco de Halloween’, según el testimonio de un reportero de una cadena local quien vio la escena antes de que la policía retirara el cadáver y confirmó que ‘no parecía real’. 

Los médicos forenses fueron avisados del incidente en la tarde del jueves y examinarán el cadáver para conocer la causa de la muerte.

Abenduan musika diska ugari saldu ohi dira, gabon egunen ospakizunak probetxatuz, jendeak opari gisa erabiltzen baiditu askotan horrelako gauzak. Musikariek ere badakite ongi askorik honen berri, eta abendua gertu dugula ikusirik, hasiak dira dagoenik hainbat talde diska berriak kaleratzen. 

Azkena argitaratu den diskariko bat Efecto Mariposa taldearena izan da. Bi urte pasa dira azken lana kaleratu zutenetik “Vivo en vivo”, eta berriro ere indartsu itzuli dira musika zerrendako aurreneko postuak lortzeko asmoz “40:04” izenburua duen diskarekin. Bertan, 10 abesti edukiko ditugu entzungai eta orokorki jende mota gazteari zuzendua dago. 

Ibilbide motza duen talde bat dela esan dezakegu Efecto Mariposa, 8 urte besterik ez baidira Malagako talde hau sortu zenetik. Momentuz txoko txiki bat egitea lortu dutela ematen du hain zaila den musika mundu honetan, baina lanean gogotik egiten jarraitu beharko dute ez badute nahi beste talde indartsuen menpe gelditu. 

Beraz lagunok, gaur Efecto Mariposan lan berri honekin uzten zaituztet. Betiko moduan, diska osorik deskargatzeko aukera ezartzen dizuet eta behin entzutean zuek erabaki diska erreala erosi edo ez. 

Diska deskargatzeko helbidea:

http://www.megaupload.com/?d=R85J0CJ9

Gaur gai serio batekin natorkizue, urrutira joan gabe, eguneroko bizitzan aurkitu dezakegun kontu batekin. Euskal Herriko famili batek, laguntza behar du beraien alabaren tratamenduko kostuei aurre egiteko, eta neurri handi batean gure esku dagoela uste dut haur honi lagundu edo ez. 

Maitane Goñi 10 urteko neskato pasaitarra da. Euskadin bigarren motako muskulu-atrofia (endekapenezko gaixotasun larri bat) duen pertsona bakarra da, eta hurrengo urtean ebakuntza gogorrak egin behar izango dizkiote Parisen. 

Pasaian aldizkariak informatu duenez, Osakidetzak Frantziako hiriburuko Raymond Poincare ospitalera bideratu du tratamendua, ospe handia baitauka gaixotasun neuromuskularren tratamenduetan. Maite urtean bitan ospitaleratu behar dute bertan. 

“Oraingoz ez dauka osabiderik, baina han bizimoduaren kalitatea hobetzen diote”, adierazi du haren armak, Alaitz Erostarbek, aipaturiko aldizkarian. 

Azaldu duenez, Parisen tratamendu gogorrak egiten dizkiote bizkarrezurra luzatu eta birikiek espazio nahikoa izan dezaten. “Hotzeria larria izan liteke harentzat”, gaineratu du. 

Ebakuntzak bi urte barru egin behar zizkioten, baina aurreratu behar izan dituzte, haren osasun egoerak okerrera egin baitu. 

Senideek laguntza ekonomikoa eskatu dute tratamendua ordaindu ahal izateko, eta kontu-korrontea zabaldu dute Kutxan (2101 0009 89 0125925396) nahi duenak dirua eman dezan. 

Nahiz osabiderik ez egon, badakit zer den bizimoduaren kalitatea apur bat hobetzea lagunok, neuk bizitu izan baidut behin baino gehiagotan. Beraz, bakoitzak ahal duen neurrian lagundu balezake eskertuko nizueke, edozer kopuru ongi etorria izango baida beti. Gaurkoan hitzak soberan daude, eta ekintzak faltan.

Ezetz asmatu nork esan duen hau, lagunok: 

“Eremu urriko hizkuntzak, edo erregionalak deituak, edo indigenak, edo ondarezkoak, azken finean, arriskuan dauden hizkuntzak, estatu subirau bateko gutxiengo batek hitz egiten dituen hizkuntzak dira. Hizkuntza hauek galduko balira, mundu zabaleko jakinduria, kultura eta bizimoduen galera neurrigabea litzateke”. 

Hizkuntzalaria izango ote hau esan duena? Ez. Antropologoa? Ezta ere. Kazetaria? Keba! Politikaria? Oraingoan ez. Poliziaren batek?! Jaja. Ez. Google izan da esan duena bere Translator Toolkit itzulpengintza zerbitzuari 285 hizkuntza gehitu dizkiotela jakinarazteko, horietako asko eremu urriko hizkuntzak. Maori hizkuntzan “Hodei zuri luzearen lurraldea” esan nahi duen Aotearoako, -edo Zeelanda Berriko-, hizkuntza gutxituetan aditua den Te Taka Keegan izeneko maoria izan dute laguntzaile. 

Artikuluan hizkuntza txikiei Translator Toolkit-ek emango dizkien abantailak aipatzen dira, hala nola, memoria edo glosarioen itzulpenak egiteko erraztasunak, hizkuntzen idatzizko formak bateratzeko eraginkortasuna, eta baita itzulpengintza prozesuen azkartzea ere. 

Dena dela, bat iruditzen zait nabarmentzeko modukoa: 

“Hizkuntza txiki batek sarean presentzia izatea, Interneten eta globalizazioaren aro honetan, hizkuntzari balio eraginkor bat ematea da, eta horrek haurrek hizkuntza hori erabiltzea bultza dezake, hauek baitira azken finean, hizkuntza etorkizuneko belaunaldiei pasa behar dietenak”. 

Google-ekoak zerbait ez badira, tentelak da hori. Negozioa ikusiko zuten atzean, baina azken parrafo horrekin geratzen naiz eta bejondeiela bide horretan aurrera jarraitzen badute. Orain galderatxo bat lagunok: Laster batean gure euskara maitea ere gehituko dute? Sarriago ez badugu erabiltzeen…doan martxan baietz uste dut.

Atzoko antzera jarraitzen dut gaurkoan ere, hau da, albiste lehortearekin eta ideia handirik gabe. Badirudi onik ez diola egin nire buru zahar honi pasa berri dan garagardo festa horrek, baina lagunek askotan eztualdietatik ateratzen gaituzte eta oraingo honetan Mª. Luisari esker gaurko bloga idazteko moduan naiz, gaur bidali didan e-mail bateko irudiei esker zer esana ezarri baidit. 

Aurrenik mesedez ikusi helbide honetan klikatuaz aipaturiko bideoa, eta gero hitz egingo dugu.

http://www.megavideo.com/?v=1KXGSMY0

Zee, agian txunditurik geratuko zinaten gizon honen biguntasuna ikustean, ezta? Egia ote da arraza beltzekoek berezko trebezia bat dutela honelako gauzak egiteko?

Ba egia esan ez dakit, baina antzeko zerbait ikusi berria dute hainbat jendek hementxe bertan, bai bai, Azpeitian, eta hau ez zen arraza beltzekoa eh!. Nun? Garagardo festa horretan, nun ba!! Badakit irudi batzuk ere existitzen dutela hortik zehar, aluren batek bere mobilarekin grabatuko baitzituen txokoren batetik. 

Beraz lagunok, orain imaginatuko zarete zein izango dan niren hurrengo helburua, ezta? Jajaaa, ea datorren astean txintxo txingo egiteko gai nahizen nire bete beharrak. Lasai zaudete?

Gaur ez dut ezer askorik blogean idazteko, bat pantailaren aurrean blokeaturik geratzen den egun horietakoa dut gaur, beraz, zergatik aurkitu zuen Colonek Amerika argitzeko probetxatuko dut.

Ezkongabea zelako aurkitu zuen Amerika gure Colonek, bai bai, ezkongabea zelako. Bestela entzun beharko zituen…:

-Eta zergatik zuk joan behar duzu – Eta zergatik besten bat ez dute bidaltzen? – Zu zara leloena? – Dena borobil ikuste duzu! – Erotuta zaude, edoa memeloa zara? – Nire senitartekoak ez dituzu ezagutzen, eta mundu berria ezagutuko duzu! – Zer ezkutatzen duzu? – Nora zoazen ere ez dakizu! – Eta gizonezkoak bakarrik zoazte bidaian? – Nork sinetsi behar du? – Eta zergatik nik ezin dut joan zu bazara nagusia?…. Ez nauzu inoiz bidaia batera ematen! – Zerria, dagoenik ez dakizu zer asmatu etxetik kanpo egoteko? – Ate hori pasatzen baduzu ni nire amakin noa!…

-Lotsagabea! – Eta nor da Maria delako hori? – Ze zerikusi du horrek hemen – Eta diozu ume bat dela?… Joan zaitez pikutara!… astakirtena! – Dena antolatua zeneukan, madarikatua! – Zu indiar emagaldu hoiekin geratu zara – Ni engainatuko nauzulakoan?

-Erreginak bere bitxiak saldu behar ditula zuk bidaiatu ahal izateko? – Tuntuna naizela uste duzu ala? – Ze kontu dakarkizu atso horrekin? – Ez dizut utziko oraingoan inora joaten! – Ez dakit nola moldatzen zaren baina beti bakarrik uzten nauzu! – Ez da ezer gertatuko munduak laua izaten jarraitzen badu.

Beraz etzaitez jantzi zeren…

EZ ZOAZ!!!!

Badakit bai lagunok, berandu samar nabil gaurko bloga eguneratzen, baina Azpeitian pasa ditugun egunak igaro eta gero, aurrenik burua altxatu beharra zegoen poliki poliki zorabiorik jasan gabe, eta jarraian jabetu non nengoen kokaturik, etxean edo berdura plazan. 

Pauso guzti hauek bete ondoren, betiko martxan hasteko ordua iritsi zait eta dezente kostatu arren, erritmoa hartu dudala ematen du. Egun gogorrak izan dira garagardoko hauek, pentsatzen dut bai zer ariko zareten pentsatzen (ibiliai berriiz lau egunetan…), baina beste irtenbiderik ez nuen, neure arrazoiak bainituen bertan hutsik egin gabe egoteko. Iraurgi SBekin nolabait parte hartzen dugunok, bakoitzak zeregin desberdinak genituen I. Oktoberfest hau ongi antolatzeko, eta hainbat lagun sukaldaritzan edo zerbitzari lanetan aritu ziren moduan, niri beste kargu bat eman zidaten, hau da, festara inguratzen ziren pertsona kopurua kontatzea. Horregatik ikusi ninduzuen lau egunetan plazan, (aaiiix aze sakrifizioa nirea, e-jem).

Iganderarte primeran naramatzan kontuak, inolako arazorik gabe, baina azken egunean “Santxokin” elkartu nintzen eta adiossss, pikutara nere kontu guztiak, zeharo nahastu baizidan primo honek, eta azkenean zenbat jende hurbildudan arrastorik gabe geratu gara, en fin, hurrengo urtean saiatu beharko dugu gauzak hobeki egiten. 

Eskerrak behintzat argazki kameraren memoriak nireak baino hobekiago funtzionatzen duen, beraz, irudi polit batzuek ikusteko moduan izango gara. Blogean gutxi batzuk ezarriko dittut, bestela luze aterako zaigu gaurko idatzia. Baina argazki guztiak ikusi nahi badituzue bi aukera ezarri dizkizuet, adibidez Facebookean: Hemen, nire helbidea aurkituz gero (Haritz Ibarzabal), argazki guztiak daude ikusgai, Oktoberfest 2009 izenburua duen karpetan.

Bigarren aukera, blogean bertan ezarri dizuet. Ondorengo helbide honetan klikatzen baduzue, diaporama txiki bat ikus-entzuteko moduan izango zarete zuzenean, deskargatu gabe. Helbidean klikatzean orri bat agertuko zaizue erdian botoitxo gorri batekin, klikatu botoiari berriro eta segundu gutxi barru kolore orlegian bihurtuko da, azkenik botoi orlegiari klikatzean, aipaturiko diaporama hasiko da. Beraz zuen esku dago aukeraketa. 

Diaporama zuzenean ikusteko helbidea:

http://www.dailymotion.com/video/xb3qdv_i-octoberfest-isb-2009_people

Baina denbora apur bat baduzue, diaporama ordenagailura deskargatzea gomendatzen dizuet, askoz ere irudi garbiagoak ikusiko baidituzue. Honetarako helbidea ere jarraian duzue (deskargak ez du asko iraungo, txikia baida diaporama). 

Diaporama deskargatzeko helbidea:

http://www.megaupload.com/?d=V7LDWNF8

P.D.: Diaporaman edo…ikusten duzuen argazkiren bat nahi izanez gero, eskatu lasai eta pasatuko dizuet e-mailaren bidez. Nire e-mail: h.ibarzabal@gmail.com

EBay impide a una niña británica subastar a su abuela 

La página de subastas online eBay impidió a una niña de 10 años organizar una subasta por su “quejica” abuela.

Zoe Pemberton, del sur de Inglaterra, puso a la venta a su abuela de 61 años sin precio mínimo, describiéndola como “rara y molesta y muy quejica”. Sin embargo, también señaló que la pensionista Marian Goodall era “muy achuchable”, le encantaban los juegos de palabras y disfrutaba tomando el té. 

Se recibieron más de 20 pujas por la mujer, cuya subasta después fue retirada de la página, según eBay. 

“Aunque sin duda la señora Goodall habría alcanzado una suma grandiosa, eBay no permite la subasta de ningún ser humano en la página”, indicó una portavoz de la empresa en un comunicado por correo electrónico. 

“¡Eso sí, estuvimos impresionados de ver un total de 27 pujas por la dama en cuestión!”, añadió.

Jejeje, izugarrizko grazia egin dit gaur egunkarian irakurri dudan albiste honek. Burutazio bitxiak izaten abilidade apur bat badut nik ere, baina inoiz ez zait burutik pasa modu honetako ideia arrarorik. Pena galanta hartu dut jakitean, eBay konpainiako arduradunek berehala debekatu zutela 11 urteko neskato honek ezarri zuen motako enkartea, bestelaaa, badaukat bai nik ere enkartean jartzeko moduko auzotar “Catalan” bat…

Argitaratu nituen azken bi musika diskak bildumak ziren, baina gaurkoan berriro ere, egin duten lan berri baten kontuekin natorkizue, beraz, estreinuko diska bat izango da. Bestalde, entzungo zenuten The Beatles taldearen diskografia kaleratu dutela doinuak erremasterizaturik, baina oraindik ez dut aurkitu deskargatzen ditudan “txoko” sekretuetan, beraz beste apur batean itxaron beharko duzue, edo dirua soberan baduzue edozein disko-dendatan aurkituko dituzue, hori bai, 270 € ordaindu ostean. 

Baina momentuz beste talde batekin hasi gaitezen, Fito & Fitipaldis hain zuzen ere. Euskal Herriko rock musika talde baten doinuak ditugu gaurkoan entzungai. 1990eko hamarkadaren amaieran sortutakoa talde bilbotarra dugu Fito & Fitipaldis, eta nolabait Platero y Turen ondorengoa dela esan daiteke. Haiek sorturiko oihartzuna gainditu egin dute Fito & Fitipaldiseko musikariek, etxean nahiz kanpoan arrakasta handia lortu baidute azken urteetan. 

“Antes De Que Cuente Diez” izenburuarekin kaleratu dute azken lana, eta badirudi indartsu datozkigula Fito eta konpainia, sarri entzuten baiditugu beraien abesti berriak edozein lekuetan. Beraz lagunok, talde honen jarraitzaileak bazarete, hona hemen aukera diska osorik deskargatzeko. Hurrengoan beste talde baten lanak ekarriko ditut, bainan bien bitartean gelditu gaitezen Fito & Fitipaldisen doinuekin. 

Diska deskargatzeko helbidea:

 http://www.megaupload.com/?d=S1BRKEDH

Beti egin izan ohi dugu galdera hau lagunen artean: “Hik zer duk gustuko, rubia bat edo beltzaxka bat?”. Niri pertsonalki rubiak gustatzen zaizkit, normalean beltzaxkak baino gorputz finagoak izaten baidituzte eta gehiago gozatzen dut beraiekin. 

Beti egoten gara alai rubia on bat inguruan badugu, eta bat baino gehiago badira zer esanik ez!! Batik bat uda partean agertzen zaizkigunean frexko frexko beraien gorputz fina izerditan tantaka erakutsiz, eutsi ezinezko gogoa pizten zaigu, eta azkenean beraien sareetan erortzen gara. Izugarrizko eguna edo gaua igaro dezakegu rubia nahiz beltzaxka batzuen eskuetan, baina hauekin burua galtzen badugu gaizki amaitu daiteke istorioa, batzutan traizionatu egiten baigaituzte. 

Honezkero ohartu zarete garagardoez ari naizela hizketan, ezta? (Horrela ez bada, zertaz ari ote zineten pentsatzen!!). Ba bai, bihartik hasi eta iganderarte Azpeitiko I. Garagardo Azoka izango dugu azoka plazan. Iraurgi Saskibaloi Taldeakoek antolatu dute festa, inguruko herrietan garagardo azokak hartzen ari diren sonagatik eta lortutako arrakastagatik animatu dira, eta herrian ere horrelako ekitaldia antolatu digute. 

Alemania, Irlanda, Herbehereak, Belgika eta Australiako bederatzi zerbeza mota dastatu ahal izango ditugu eta jatekoa ere izango da, garagardo azoketan ohiko izaten diren bi saltxitxa mota eta txerri-hankak, (badakizue, txerriei txerri jatekoa) jaja. Giroa alaitzeko musika taldeak egon dira bertan ezarri duten agertokian, baina ez dut uste laguntza handirik beharko dugunik giroan sartzeko. 

Bueltatxoren bat egiteko asmoa badut nire argazki kameratxoarekin. Baina ez zait iruditzen lagun edo familitik agertuko den bakarra izango naizenik, nire aldean “alemaniar” diren hainbat pertsonez inguratua bizi bainaiz. Bestela hona hemen gezurrik ez dioten irudi frogak.

Poliki poliki bagoaz teknologia beharrezko gauzetan probetxatuz, batzuetan bide okerreko proiektuetan erabiltzen baiditugu aurrerakuntzak eta teknologiari fama txarra eman. Gaur aipatuko dudan gaia interesgarria izan daiteke, eta era honetako ikerketetan finantziaketa gehiago egon behar litzazke, pena bat baida zenbait pertsona ezinduei bizia erraztuko liguken tresna bat bertan bera uztea diru faltagatik. 

Gaztela eta Leongo zentro bat sistema aitzindaria probatzen ari da, etxeko tresna guztiak adimena erabiliz, hots, mugimendu fisiko barik, kontrolatu ahal izateko. Lehenago, Brain Computer Interface izeneko sistema hau, Valladolideko Unibertsitateko zentroak instalatu nahi zuen proiektu bat egiteko, urritasunak dituzten pertsonentzako etxebizitza domotikoak egiteko hain zuzen ere, baina azkenean bertan behera utzi behar izan zuten behin-behinean finantzaketa ez zutelako. 

Imajinatu adimenarekin zure etxea kontrolatzeko gai zarela, (horixe ederra niretzat, lagunok!). Ez da etorkizuneko ametsa, egunotan Andres de Rabanedo herrian (Leon), urritasun larriak dituzten pertsonak Artatzeko Erreferentzia Zentroan probatzen ari baidira sistema hau. 

Lehen aipatu bezala, sistemak Brain Computer Interface (BCI) du izena, eta ahalegin fisikorik egin gabe, hots, adimenarekin baino ez, hainbat gauza egin ahal izatea du helburu. Telebista piztea, geletako argiak itzaltzea… Dena da posible. Laburbilduz, etxe bat edo sistema domotikoa duen eraikin bat adimenaren bidez kontrolatzea ahalbidetzen du, (ea lehenbailen ateratzen duten, urteetan eskatzeko opari politta baida, jeje). 

Erabiltzaileak eskua mugitzen duela imajinatu behar du, eta horrela ordenagailuan agertzen den bola bat mugiarazten du. Pantailan dauden aukeren artean bat aukeratu eta gero, erabiltzaileak beste eskua mugitzen duela imajinatu behar du, eta hala dagokion agindua ematen dio etxetresna elektrikoari, (no problem, imaginaziotik osaturik nago). 

Erabiltzaileok elektrodo batzuk jarri behar omen ditugu belarrietan, (belarritik ere ongi osatua nago, beraz leku arazorik ez nahi adina elektrodo jartzeko) eta baita ere entzefalograma txapela bat behar omen da buruan, (badut euskaldun txapel bat Athleticen ezkuluarekin…balioko du, ezta?). 

Sistema hau erabiltzeko, entrenamendu eta kontzentrazio handia behar dela diote, eta eskuen mugimenduetan baino ez pentsatu, beraz denbora apur bat beharko dugu erabiltzaileok ongi moldatzeko sistemarekin. Orain, zain egotea besterik ez zaigu geratzen Brain Computer Interface sistema merkatura irten arte.

Suhitzaile izatea lanbide gogorra dela pentsatzen dugu askotan, eta horrela da, larrialdi guztietarako prestatua egon beharra baida. Gehienetan zerekin aurkituko diren jakin gabe irtetzen dira lantokitik ziztu bizi batean, eta hainbat egoera gogor, bizi eta ikusteko jarriak dituzte beraien buruak. Denboraren aurka dabiltza beti, erreskate lanetan ezin bestekoa baida bizkortasuna bizitzak salbatzeko garaian. 

Beraz, suhitzaile sartzeko asmotan bazaudete bitan pentsatu beharreko gauza da. Ni, gaurko albiste hau irakurri ondoren itsu itsuan sartuko nintzake suhitzaile lanbidean, bai bai, zalantzarik gabe. Irakurri mesedez ze egoerarekin aurkitu ziren Californiako suhitzaile hauek eta nire arrazoia ulertuko duzue. Horrelako egoera batekin topo egingo banu suhitzaile lanetan, aurrenik argazkiak aterako nizkioke tipoari, jarraian bideotxo bat, eta “egun ona pasa” esanez neure lantokira itzuliko nintzake egoera berdinean utziaz tipoa. Zeren lagunok, leloa izan behar da horrelako zerbait saiatzeko. Irakurri albistea: 

Los bomberos rescatan a un señor que intentaba alargarse el pene con una pesa 

Las técnicas de alargamiento de pene más populares son el jelqing, la válvula de vacío, la cirugía y, desde ayer mismo, la pesa circular de diez kilos con agujero ad hoc. Un hombre en su cincuentena tuvo que ser rescatado por los bomberos de Costa Mesa (California, EEUU) cuando su miembro viril quedó atrapado en el agujero de una pesa en un lamentable intento de alargar su pene, cuya longitud era presumiblemente insatisfactoria. El afectado tardó tres días en pedir ayuda. 

En lo que describieron como “un rescate que tiene lugar una vez en la vida” los bomberos tuvieron que cortar la pesa con una radial. Cuando fue liberado, el afectado, del que no ha trascendido el nombre, pronunció las siguientes palabras: “Con esto me van a hacer el jefe de la tribu”. 

La intención del hombre era utilizar la pesa para alargar su pene pero el resultado fue que se lo dejó prácticamente inútil: el metal cortó la circulación del pene, quedando la sangre atrapada en los cuerpos cavernosos e impidiendo, por tanto, sacar el miembro del agujero. 

Inicialmente el hombre se dirigió al hospital, pero los galenos decidieron recurrir a los bomberos porque carecían de las herramientas adecuadas. Por su parte, los bomberos tuvieron que ingeniar un sistema de refrigeración con agua, para evitar que las chispas de la radial abrasaran el ya maltratado órgano del paciente. La delicada operación duró dos horas.

Goazen bada XXV. atal honi soluzioa ematera, oraingo honetan nahiko asti izan baiduzue jakiteko nor zen azken “Nor ote”ko protagonista. Ez zaizkit belarrietara inongo erantzunik edo egin ohi didazuen galderarik iritsi, agian erraz ezagutu duzuelako edo… 

Ba hemen daukazue nor zen neskato pottola hura, zein izango zen ba, nire amatxo. Aurreko idatzian aipatzen nizuen “norbait berezia zela nire bizitzan, ordezkatu ezin daitezkeen hoietakoa”, eta egia galanta, ama bat ordezka ezina baida nahi ala ez. Diote, ama bat edozer egiteko prest omen dagoela beti bere umearengatik, eta esaldi hau nik egiaztatzen dut inongo zalantzarik gabe, jaio nintzenetik beste gauzarik ez baidit erakutsi egunez egun nire amak. 

Beraz amatxo, mila esker zaren bezalakoa izategeatik, zure maitasuna, laguntza eta pazientzia besteokin gastatutzeagaik. Badakizu nolako izakera daukagun Ibarzabaltarrak, ikaragarri kostatzen zaigu gure sentimeduak agertzea, ondorioz itxura hotzeko pertsonak bihurtuz, baina noizean behinka badakigu gure “akats” hori hautsitzen edo gainditzen, gaurko idatzian egiten ari naizen moduan. Beraz ama, sarriagotan esan beharko nizkizuken hitzak esango dizkizut, hain errazak diruditen hitzak baina horrenbeste kostatzen zaizkidanak, MAITE ZAITUT. Gehiagotan esan beharko nizuke ama, badakit, baina horrelakoa naiz, badakizu inork baino hobeki, eta barkatuko didazun esperantzan geratzen naiz. Bizitza osoa eskertuaz igarota ere, inoiz ez litzateke aski izango.

Bueno lagunok, ez dakit “Nor ote” gehiago egongo den aurrerantzean, gero eta zailagoa egiten baizait jendearen antzinako argazkiak lortzea. Dena delarik, saiatuko naiz eta ea XXVI. “Nor ote” ikusteko aukera izaten dugun. Izango duzue guztiaren berri.

Lehen ere agertua zaigu blogean gure etxeko morrosko hau futboleko kontuekin. Barçako zaletu sutsua dugu eta Messiren antzeko ibilbidea egiteko intentzioz, gogor ekin ohi dio kirol munduari astia duen bakoitzean. 

Baina denok dakigu futbolaren mundua ez dela urte askorako izaten elite mailan, gehienaz ere 15 edo 20 urte igaro daiteke kirol mota hau praktikatuz. Eta gero zer? Ba etorkizun horretan pentsatuz, hasia diogu gure txikiari beste kirol mota bat ere irakasten, golfarena adibidez.

Argazkian ikusi dezakegun moduan, oraindik nahiko lan izaten du bastoitxoa erabiltzeko orduan, baina intentziorik ez zaio falta eta saiatzen da behintzat gauzak ongi egiten. Hemendik aurrerantzean ikusten baduzue herriko berdegunetan zulotxo antzeko batzuk ez harritu eh, ez hasi buruari bueltak emanez zerena ote dan zuloa, ez ez, gure txikitxo hau golf praktikak egiten ibili den seinale izango baida. 

Normalean aita batek egin ohi duena, semea gauza bera egiten ahalegintzen da, baina gure familian ez, gure familian hau ere alderantziz gertatzen da, semeak egiten dituen gauzak aitak egin behar. Bestela ikusi ondorengo bi argazki hauek.

Ba bai lagunok, hor daukagu gure “Santxo” semearen pausoak jarraitu nahirik. Badakigu trebetasuna duela gauza zulotxoan sartzen, bainaa pilota ere bai? Begiratu batean, estiloa behintzat ez zaio falta eta hori garrantzitsua da kirol honetan. Agian zerbait esatekotan, aurrekaldean daukan zakutxoa aipatuko nuke, oztopo izan baidaiteke bere oinak ongi kokatzeko garaian, zakutxoak ez baidio utziko ikusten non jartzen dituen. Baina honek ere badu erremedioa ia gauza guztiak bezalaxen, nahikoa izango baidu gure “Santxok” afari osteko tartatxo horiek jateari uzten badio, ikusiko duzue berehala nola jarriko zaigun “como un pirulin”. 

Dezentez gehiago kostatuko zaiona da pilotari norabide egokia ematea, zeren orain arte jaurtitako pilotak zulorantz ez beste edozein lekura botatzen ditu. Eta ezetz jakin nork joan behar izaten duen pilota hoiek biltzera?

Ba bai lagunok, hor duzue erantzuna. Bere semetxoak jardun behar izaten du aitatxoren pilotak jasotzen, aze “pilotak” aitarenak. Astebukaeratan elkartzen garenean eta txikiari begira nagoela, orain ulertzen dut zergaitik lurretik zerbait jaso behar duen bakoitzean gerrian eskua jartzen duen. Aaiix, erruki aut mutiko.

Gaur konfirmatu du Ferrarik Fernando Alonsok hiru urtez beraientzat gidatuko duela, urte asko iraun duen zurrumurrua amaituz. Aze nahigabea nirea, Alonso ezin baidut begien aurrean ikusi ere egin eta aldi berean Ferrari zale itsu itsua bainaiz. Espainiarrak Kimi Raikkonenen tokia hartuko du denboraldi amaieran, eta finlandiarrak McLarenerako bidea hartuko du ziurrenik. 

Felipe Massaren alboan gidatuko du Fernando Alonsok 2010etik aurrera. Stefano Domenicalik esan du, oso pozik ematen diotela ongietorria beste gidari irabazle bati, orain arte bi munduko txapelketa irabaziz bere talentua erakutsi duen gidariari. Fernando Alonso 2005 eta 2006ko Munduko Txapelduna da, baina Renaulteko azken bi urteetan ez da aurrean aritu, (zerbaitegatik doa auto-etxe onenera). 

Ferrarik beste txapeldun baten ordez hartu du Alonso, baina Raikkoneni esker ona azaldu diote, (que menos!). Eskerrak eman dizkiote denbora tarte honetan Ferrarirekin egin duen guztiagatik. Bere lehen urtean gidarien titulua irabaztea lortu zuen, Ferrariren historia aberastuz, eta 2007 eta 2008ko autogileen tituluetan ezinbesteko lagungarri izan da Kimi. 

Raikkonenek penaz agurtu omen du taldea normala den bezala. Bi aldeak ados jarrita, 2010 amaiera arte Ferrarirekin lotzen zuen kontratua amaitzea erabaki dute, aurrikusia baino urte bete lehenago. Oso triste dagoela adierazi du Kimik taldea uzteagatik, hiru urte zoragarri igaro ostean, lasterketa ugari irabaziz agurtzen baidu talde bikain hau. 

Orain aurrerantzean nik izango ditut tirabira ederrak, lagunok. Noren alde egon behar naiz? Kimiren alde jarraitzen badut, Ferrari zale izateari utziko nioke eta hori ez dut nahi. Ferrari taldea animatzen badut, Alonsiton alde jartzen naiz eta hori bai ezetz, nahigo dut hori baino beste edozer aukera. Aaiix, banekien bai egunen batean nahigaberen bat ematen amaituko zidala asturiasko “pailazo” hau, eta barka didatela munduko pailazo guztiek, hoiek ez baidute errurik.

Aurrekoan aipatu nizuen kantarien diska bildumak ari zirela argitaratzen, eta azkena Sarah Brightman ekarri banizuen, gaurkoan beste abeslari bakarti baten txanda dugu, honek ere bere musika ibilibideari errepaso txiki bat egin baidio kantarik ezagunenak aukeratuz. 

Eithne Patricia Ní Bhraonáin deitzen da, baina guztiok “Enya” izenez dugu ezagun 1961eko maiatzaren 17an jaioriko abeslari irlandar hau. Bere izen artistikoa, “Enya”, Eithne bere jatorrizko izenaren transkripzio ingelesa da, nolabait. 

Folk musikaren arloan “Clannad” taldean parte hartu izan du Enyak, baina ezagunagoa bakarkako bere ibilbideagatik dugu, New Age estiloan. Gaelerazko hiztuna izanda, bere jatorrizko hizkuntzaz egin izan ditu abesti mordoa, ingelesezkoekin batera. 

Hainbat diska kaleratu ostean, orain bilduma polit bat ekarri digu entzungai irlandarrak. Bere ahots bereziak, askotan erlaxatzeko giroa sortzen digu ingururan, beraz ez dakit oso gomendagarria den autoan gidatzen bazoazte, hobe badaezpada beste lekuren batean entzuten badugu, jeje.

Ba besterik gabe gaurkoz hauxen lagunok, betiko moduan amaierako helbide horretan klikatuz diska osorik deskargatu ahal izango duzue. Hurrengo astean, bildumak alde batera utzi eta ea talde baten lan berriren bat lortzeko aukera izaten dudan.

Diska deskargatzeko helbidea:

http://www.megaupload.com/?d=5T81D63C

Gai serio, gogor eta aldi berean eder batekin natorkizue gaur. Duela hilabete batzuek Karen lagunaren bitartez, elgoibarren bizi zen neska baten egoeraz berri izan nuen, eta une haietan barruan hotzikara antzeko zerbait sartu zitzaidan, ez baitzen nola nahiko kontua Karenek aipatu zidana. 

Dirudienez lantokian Ane ezagutu zuen, elgoibarko 19 urteko neska bat. Anek, gaixotasun gogor bat zeukan, minbizia, eta orain dela sei urte diagnostikatu zioten gaitza. Ez ohikoa den minbizi mota bat zuen Anek, eta sei urte zeramatzan biziaren aldeko borroka bizian. Anek, Pirritx eta Porrotx pailazoekin izugarrizko adiskidantza egin zuen, hainbat alditan ospitalean izan baizituen bisitari. Pailazoek zioten ez zekitela nork nor animatzen zuen, beraiek Ane, edo Anek beraiei. 2007. urtean Pirritx eta Porrotxen ikuskizun batean parte hartu zuen Anek, eta bere egoera eredutzat hartuaz “Eskerrik asko” izeneko jaialdi bat egin zuten. Izenburu berarekin, pailazoek kantuen diska kaleratu zuten, eta Aneren istorioa entzungai izateaz gain, kantu bat berari eskaini zioten, “Bi izar” izenekoa. 

Urteak gogor borrakatuz eraman ditu Anek, beti umoretsu eta egunekoa gogoz biziz. Aurreko astean (irailak 23an) hil zitzaigun Ane Perez, eta nahiz ez ezagutu arren bera pertsonalki, bihotza ukitu didan zerbait izan da, eta ez nuen nahi blogean bere kasua aipatu gabe utzi.

2007. urteko abenduan (17 urte zituelarik) elkarrizketa bat egin zioten Barren aldizkarikoek Aneri, eta irakurtzeak merezi duenez beheko helbidean jartzen dizuet guztiontzat. Nik irakurri dut eta oso identifikatua sentitu naiz, ia erantzun zituen gauza guztiekin bat nator eta hitz gutxirekin erakusten diguna ikaragarria da. 

Batzutan jendeak “arazotzat” jotzen dituzten eta kexatzen diren zenbait gauza guretzat txorradak dira. Askotan pentsatu izan dut barrutik “hori baduk duken arazoa ez haiz gaizki bizi”, zeren lagunok, arazo hitzari elkarrizketa hau irakurri ostean emango diogu bere benetako balorea. Gogoeta apur bat egin dezagun.

 Aneren elkarrizketa eta Pirritx eta Porrotxek eskaini zioten kanta:

http://www.megaupload.com/?d=EOKU6CEC

Bi izar abestiaren letra

 Bonbila txuriak kalean,

eguberri(e)tan zen, egutegian egun bat

gorriz bilduta genuen.

Gorriz gure sudurrak ere

une goxorako,

gaixorik ziren lagunei

muxuak banatzeko.

Zu ospitalean,

ilerik ez buruan,

botika zundatik zainera,

ama ondoan.

Bi izar begira, ezpainetan ekia,

pirata txiki bihurri bat

sendatu nahian.

Alaitasuna eman zuri,

bueltan berriz jaso,

gaizo zinen baina zinen,

kuttuna, gure pailazo.

Bi izar begira, ezpainetan ekia,

pirata txiki bihurri bat

sendatu nahian.

Azken urte hauetan lan ugari ari dira egiten Iraurgi Saski Baloikoak gazteekin, eta apurka apurka hasi dira emaitzak talde nagusian nabaritzen. Aurtengo denboraldiari arrobiko jokalari baten debutarekin eman zion hasera Lan Mobel ISB-k, beraz ezagutu dezagun apur bat debuta egin zuen 17 urteko jokalari gaztea. -Kaixo Imanol, eskerrik asko elkarrizketa hau onartzeagatik, beraz hasi gaitezen lehenbailen.

-Aurreko larunbatean egin zenuen debuta Iraurgiko talde nagusiarekin. Nola bizitu zenuen une hura?

Ba egia esan, kantxara irtetzeko esan zidanean oso urduri jarri nintzen baina beste aldetik izugarrizko poza sentitu nuen. Araberriren aurka euskal kopan ere jokatu nuen apur bat baina Azpeitin askoz ere urduriago jarri nintzen. Nire bizitzako momenturik garrantzitsuenetako bat izan da dudarik gabe. 

-Askotan amestu izan duzu une honekin?

Iraurgin jokatzen dugunontzat garbi dago sekulakoa dela EBA-ko taldearekin debuta egitea (debuta egitea baino gehiago, mantentzea taldean) eta egia esan askotan pentsatu izan dut nolakoa izango litzakeen debut hori. Txiki txikitatik Iraurgiren partidu pila ikusi ditut eta barru barrutik sentitzen dut talde hau, beraz, oso pozik nago. Hala ere, esan beharra dakukat debut honek ez duela ezer ere esan nahi eta berdin berdin jarraituko dudala taldeari ahal dudan moduan entrenamenduetan laguntzen, hori baita gaur egun gazteon eginkizun nagusia. Gure lekua gaur egun autonomikako taldean dago eta gustu haundiz jokatuko dut bertan, talde gazte eta kalitate handikoa baitago. 

-Taldeko jokalari beteranoek zerbait esan zizuen, kontsejuren bat edo kantxaratu aurretik?

Ba gazteei beti esaten zaien bezela, lasai jokatzeko esaten zidaten eta ez presiorik sentitzeko. Behin kantxan nengoela, aukera izanez gero, lasai jaurtitzeko esaten zidaten. 

-Betidanik egon zara Iraurgi saskibaloiko taldeetan. Esaiguzu laburrean zein izan dan zure zure ibilbidea.

Ba bai, txiki txikitatik nabil talde honetan eta esan beharra dago lagun pila egin ditudala saskibaloiari esker. Minietan hasi nintzen eta ondoren kanasta handietara pasa ginen infantiletan. Infantil 1. urtean nere adinekoekin jokatu nuen eta 2. urtean kadeteekin. Honen ondoren, kadeteetan beste bi urte jokatu nituen nere adinekoekin, hau da, txiki txikitatik ezagutzen ditudan lagunekin. Pasa den urtean junior eta autonomikan jokatu nuen eta urte honetan, hau da junior 2. urtean, autonomikan jokatuko dugu. 

-Saskibaloia hobbitzat duzu? edo zerbait gehiago dela esan daiteke zuretzat?

Txikitatik saskibaloiarekin lotuta egon da nire bizitza eta esan beharra daukat momentu ikaragarriak pasa ditudala. Saskibaloia nire hobbia dela esan daiteke izugarri ondo pasatzen baidut saskibaloian jokatzen eta saskibaloiarekin erlazioa duen edozer gauza egiten, esaterako, umeak entrenatzea ere asko gustatzen zait. 

-Odoloean ekarri duzula esan dezakegu saskibaloiaren sena, zure aita ere hainbat urteetan saskibaloiko jokalaria izan baitzen. Kontseju ugari izan dituzu bere aldetik?

Egia esan, berak inoiz ez dit bultzatu saskibaloia aukeratzera futbola edo beste kirolen aurretik. Nik nahi dudana egiteko esaten zidan beti eta nik garbi neukan saskibaloian jolastea nahi nuela nahiz eta futbola ere esaterako, gustatzen zitzaidan. Hortik aurrera, nire aita hainbat urtetan izan da nire entrenatzaile eta milaka zuzenketa egin dizkit. 

-Orain pentsatzen dut zure helburuetako bat, Iraurgiko talde nagusian apurka apurka lekutxo bat egitea izango dela, oker nago?

Guk (iraurgin jokatzen dugunok) beti pentsatu izan dugu lekuren bat edukitzearekin lehenengo taldean. Lehen esan dudan bezala, orain nire helburua beraiei entrenamenduetan laguntzea da eta apurka apurka lekutxoren bat egiten badut askoz hobeto. Hala ere, ezin naiz hori pentsatzen geratu. Gazteok gustora jokatuko dugu autonomikako taldean eta egunen batean EBA-ko taldean jolasteko aukera iristen bazaigu ondo baino hobeto, nahiz eta ez den batere erraza izango. 

-Alde handia nabarmentzen da Liga EBA bezelako maila batean sartzen zarenean?

Izugarri nabarmentzen da. Beraiekin entrenatzearekin bakarrik izugarri ikusten da ze kalitate dagoen talde horretan postu guztietan. Entrenamientuen kalitatea azpimarratzekoa da denek ematen baidute beraien guztia entrenamientu bakoitzean. 

-Aurreko urtean Jon Txakartegi entrenatzaileak, Iraurgin bere lehen denboraldia izateaz gain, izugarrizko erakustaldia eskaini zigun saskibaloiko zaletu guztioi. Zer moduz moldatzen zara berarekin? Ze iritzi duzu berataz?

Entrenatzaile gogorra da eta oso detallista eta hori eskertzen da. Akats txikienak era ikusi egiten ditu bai defentsan zein erasoan eta ondorioz, entrenamientuak teknikoki (jokalarien kalitateari esker) eta taktikoki (Txakar eta Laxkanoren zuzenketei esker) oso aberatsak izaten dira. Asko ikasteko aukera dugu urte honetan. 

-Arrobiko jokalariak hasi zarete poliki poliki agertzen. Garai berri baten hasera izan daiteke hau?

Iraurgi taldea orain dela urte batzuetatik aurrera, izugarrizko lana egiten ari da gazte zein umeekin eta gaur egun, ume azpeitiar pila bat ari dira saskibaloian jolasten. Ondorioz, aukera gehiago daude EBA taldean etorkizunean azpeitiar gehiago egoteko.

-Amets pixkat egin dezagun Imanol. Saskibaloi mundu honetan, zein izango litzateke zure benetako ametsa?

Etorkizunean saskibaloiarekin gaur egun arte gozatu dudan bezainbeste edo gehiago gozatzea da nire ametsa. Hori gertatuz gero, ez da batere seinale txarra izango, gauzak ondo dijoaztela, alegia. 

-Orain galdera motz batzuk. Munduko zein talde duzu gustuko?

Iraurgi Saskibaloi Taldea. 

-Eta jokalari gogokoena?

Sarunas Jasikevicius eta Steve Nash. 

-Zein entrenatzaileri ematen dizkiozu merituak?

Txikitatik gaur egun arte entrenatu didaten entrenatzaile denei, denetatik ikasten baita zerbait. 

-Saskibaloi amerikarra edo europearra?

Europearra, dudarik ere egin gabe! 

-Zergaitik?

Askoz ere kolektiboagoa delako jokua eta han fisikoa erabiltzen duten bitartean hemen entrenaturiko teknika eta burua erabiltzen dira. Taktikoki ere askoz ere aberatsagoa da. 

Bueno Imanol, espero nazkatu ez izana galdera sorta honekin. Esker mila zure denbora eskaintzeagatik, eta zorte on hasi berri duzun ibilbide zail honetan. Hurrengo astean ere, kantxan ikusiko zaitugun esperantzan, agur bero bat.

Irakurgarriak

gizarte-moldagabezia.pdf

bi-hitzetan.pdf