
Gaurkoan bai, gaur La Oreja de Van Goghen azken lana dakarkizuet, baina ezer baino lehen gogoratu dezagun apur bat talde honen historia.
La Oreja de Van Gogh 1996an unibertsitateko lau ikasle batu eta musika taldea sortzea erabaki zutenean Donostian sortutako musika talde bat da. Dibertsio moduan hasi ziren, beste talde batzuen bertsioak jotzen (U2, Pearl Jam, Nirvana adibidez), eta begira noraino heldu diren.
Hasieran taldeak ez zuen abeslaririk. Maketa bat egitea erabaki zutenean, konturatu ziren abeslari bat behar zutela, taldekoen ahotsak ez baitziren oso onak. Pablok Amaia ezagutu omen zuen afari batean (lehenengo kantaria), eta taldeko abeslari izatea proposatu zion. Egun batzuk pasatuta, proba bat egin zuen eta berehala erabaki zuten Amaia taldeko abeslaria izango zela. Horrela hasi zen orain arte La oreja de Van Gogh bezala ezagutu den taldea. Lehenengo kontzertua Donostian eman zuten, “El moro” tabernan, tabernaren jabea Amaiaren laguna zen-eta. Artean taldeak ez zuen izenik, eta “Los sin nombre” bezala aurkeztu ziren, (jeje aze izena). Orduan izen baten beharra ikusi zuten, eta “La oreja de Van Gogh” deitzea erabaki zuten taldeari.
Donostiako V. Pop-Rock lehiaketan parte hartu zuten. Horretarako maketa bat grabatu eta epaimahai baten aurrean aurkeztu zuten. Ez zuten saririk lortu, ordea. Hala ere, beraien maketa hainbat irratitan hasi zen entzuten. Hurrengo urteari begira maketa hobe bat hasi ziren prestatzen, eta maketa berri horri esker, Donostiako VI. Pop-Rock lehiaketa irabazi zuten, (jarraitzen duenak lortzen duela…). Sari horrek izugarri lagundu zien, abestiak gehiago hasi ziren-eta entzuten.
Maketa hainbat diskoetxetara bidali zuten, baina ez zuten erantzunik jaso, Sony Music diskoetxetik dei bat jaso zuten arte. Abesti gehiago nahi zituzten entzun, eta beraiek gezurra esan behar izan zuten. Ez zuten abesti gehiagorik, baina baietz esan zuten, ez zegoen ez horrelako aukera bati aldegiten uzterik. Bi astean abesti gehiago sortu behar izan zuten, presaka, lehenbailehen aurkezteko. Emaitza bikaina izan zen, eta bete zuten beraien ametsa. Madrilera joan ziren bere lehenengo diskoa grabatzera. Alejo Stivel izan zen beraien ekoizlea, eta Mikel Erentxun eta Txetxo Bengoetxearen partehartzea izan zuten. Azkenean, 1998ko maiatzaren 18an kaleratu zuten “Dile al sol” diskoa, beraien aurreneko lana.
Hortik aurrera, La Oreja de Van Gogh taldeak arrakasta izugarria izan du. Sei disko kaleratu ditu, 6 milioi kopia baino gehiago saldu ditu mundu osoan, eta hainbat sari eskuratu ditu. Gainera, ehunka kontzertu eman ditu mundu osoan. 2007ko azaroaren 19an La Oreja de Van Gogh taldeak jakinarazi zuen komunikatu baten bitartez, Amaia Monterok taldea utziko zuela eta bere ibilbidea bakarlari gisa jarraituko zuela. Hala ere, La Oreja de Van Gogh taldeko gainontzeko kideek taldean jarraitu zuten eta berehala aurkitu zuten ordezko abeslaria, Leire Martinez, donostiarra. Leire telebistako musika lehiaketa batetik zetorren, eta hasera batean nola moldatuko zen profesional kantari gisa zalantza pittin bat izan arren zaletuen artean, berehala argitu ziren zalantza hoiek, oso ongi eutsi baitzion Amaiak utzitako mailari.
Gaurkoan beraien azken lana ekarri dizuet, eta diska polita dela aitortu behar dut nahiz eta kantu zaharren bilduma izan. Bratislavako orkestra sinfonikoarekin grabatu dituzte abestiak eta agian horrek bihurtzen du nolabait diska berezia, baliteke honen ondorioz kantuen indarra edo bizitasuna apur bat galtzea, baina beste alderdi batean irabazi dute, hau da, gozotasunean.
Beraz, hona hemen “Nuestra casa a la izquierda del tiempo” izeneko diska. Betiko moduan eskura jartzen dizuet deskargatzeko helbidea, onak izan eta gozatu musikaz.
Diska osorik deskargatzeko helbidea:
http://www.megaupload.com/?d=IC5VUTT7